در سختکوشی مداوم مورچه‌های کوچک بدبخت تامل کنید...زندگی اکثر حشرات چیزی نیست مگر کاری بی‌وقفه به منظور تامین غذا و مسکن برای نسل بعدی‌ای که از تخم‌های آن‌ها به وجود می‌آیند. پس از اینکه نسل بعدی غذا را مصرف کرد و به مرحله‌ی شفیره‌ای وارد شد، آن‌ها هم پا به عرصه‌ی حیات می‌گذارند، صرفاً برای اینکه همان کار را دوباره از سر گیرند...غیر از اینکه بپرسیم تمام این‌ کارها چه فایده‌ای دارد، هیچ کمکی نمی‌توانیم بکنیم...چیزی نمی‌بینیم مگر ارضای گرسنگی و شور جنسی و...خرسندی موقتی ناچیزی...گاه و بی گاه میان...نیازها و تقلاهای بی‌پایان. شوپنهاور مجبور نبود شباهت‌های ما با حشرات را توضیح دهد. ما امور عشقی را دنبال می‌کنیم، در کافه با شریک زندگی آتی خود گپ می‌زنیم و بچه‌دار می‌شویم. از این نظر، به اندازه‌ی موش‌های کور و مورچه‌ها حق انتخاب داریم- و به ندرت از آن‌ها خوشبخت‌تر هستیم. او نمی‌خواست ما را افسرده کند، بلکه می‌خواست از انتظاراتی خلاص‌مان کند که موجب احساس تلخ‌کامی می‌شوند. وقتی عشق ما را در هم شکسته، تسلی‌بخش است که بشنویم خوشبختی هرگز جزئی از برنامه نبوده است... «تسلی بخشی‌های فلسفه- آلن... - طـیــّب